ديده به جهان گشود . بخارى آورده است كه ابو محمّد احمد بلخى سه روز قبل از عيد اضحى در سال 227 ه . ق . جان فانى را بدرود گفت . « 1 » او به زهد و تقوا مشهور بود . « 2 » اخبارى دربارهء زهد او در كتاب حلية الاولياء و رسالة قشيريّه آمده است . ابن حجر عسقلانى مىگويد : آن شخصى كه بخارى او را زاهد دانسته ، اهل انطاكيه بوده نه اهل بلخ . « 3 » ابو محمّد احمد بلخى از محدّثانى مانند : حياة بن شريح حمصى ، سعيد بن كثير بن عفير مصرى ، عبد الرّزاق بن همّام صغانى ، عبد الملك بن قريب اصمعى بصرى ، أبى عبيد القاسم بن سلام ، محمّد بن خلف عسقلانى ، ابن عيينة ، و ديگران رواياتى را نقل كرده است . راويانى چون بخارى و عبد اللّه بن محمود جوزجانى نيز از ابو محمّد احمد بلخى روايت نقل كرده‌اند ، امّا عده‌اى از محدّثان او را مجهول و قولش را فاقد اعتبار دانسته‌اند . « 4 » [ 41 ] احمد بن عبد اللّه بلخى احمد بن عبد اللّه بلخى ، يكى از علماى بزرگ سرزمين بلخ بشمار مىرود . او در بلخ تولد يافت و تحصيلاتش را در زادگاه خود به پايان رسانيد و در زمرهء متكلمان مشهور آن

--> ( 1 ) - تاريخ الكبير ، ج 2 ، ص 5 ؛ الثقات ، ج 8 ، ص 12 . ( 2 ) - تهذيب التهذيب ، ج 1 ، ص 42 . ( 3 ) - همان ، ج 1 ، ص 43 . ( 4 ) - الجرح و التعديل ، ج 2 ، ص 66 . و نيز ر . ك : خلاصة تهذيب التهذيب ، ص 8 . التاريخ الصغير ، ج 2 ، ص 356 ؛ الضعفاء و المتروكين ، ج 1 ، ص 74 ؛ ذيل الكاشف ، ص 32 ، تاريخ الاسلام ، الذهبى ، حوادث سالهاى 221 تا 230 ه . ق . ، ص 43 ؛ تقريب التهذيب ، ج 1 ، ص 36 ؛ ميزان الاعتدال ، ج 1 ، ص 106 ؛ تهذيب الكمال ، ج 1 ، ص 363 ؛ هدى السارى ، 386 .